De Profundis

[...]Οι άνθρωποι που έχουν σαν μοναδική επιθυμία την πραγμάτωση του εαυτού τους, δεν ξέρουνε ποτέ πού πάνε. Δεν μπορούν να ξέρουν. Από μιαν άποψη είναι φυσικά απαραίτητο, όπως το είπε και ένα ελληνικό μαντείο, να ξέρεις τον εαυτό σου: αυτό είναι η πρώτη κατάκτηση της γνώσης. Όμως το να παραδεχθείς πως η ψυχή του ανθρώπου είναι κάτι που δεν είναι δυνατό να το γνωρίσεις, είναι η υπέρτατη κατάκτηση της σοφίας. Το τελικό μυστήριο είναι ο εαυτός σου. όταν βάλεις τον ήλιο στην πλάστιγγα και μετρήσεις τα βήματα της σελήνης, όταν χαρτογραφήσεις τους εφτά ουρανούς άστρο προς άστρο, θα παραμένει ακόμα ο εαυτός σου. Ποιός μπορεί να υπολογίσει την τροχιά της ίδιας του της ψυχής; [...] Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον δεν είναι παρά μια ελάχιστη στιγμή στο βλέμμα του Θεού και κάτω απ' αυτό το βλέμμα πρέπει να πασχίζουμε να ζούμε. Ο χρόνος και ο χώρος, η διαδοχή και έκταση δεν είναι παρά τυχαίες συνθήκες της σκέψης μας. Η φαντασία μπορεί να τις ξεπεράσει κι ακόμα περισσότερο, σε μιαν ελεύθερη σφαίρα ιδανικής ύπαρξης. Τα πράγματα επίσης είναι στην ουσία τους τέτοια που διαλέξαμε εμείς να τα φτιάξουμε. Ένα πράγμα είναι τούτο ή το άλλο, ανάλογα με τον τρόπο που το βλέπει κανείς. [...]


Αποσπάσματα από το βιβλίο De Profundis του Όσκαρ Γουάιλντ.

Ο Μυστηριώδης Ξένος

[...] <<Όχι, ήταν ανθρώπινο. Δε θα 'πρεπε να προσβάλεις τα κτήνη, χρησιμοποιώντας τόσο άσχημα αυτή τη λέξη. Δεν το αξίζουν>>. Και συνέχισε: <<Έτσι είναι η αχρεία ράτσα σας -συνέχεια λέει ψέματα, συνέχεια διεκδιεκεί αρετές που δεν έχει, συνέχεια τις αρνιέται στα πιο νοήμονα ζώα, που μόνο αυτά τις έχουν. Κανένα κτήνος δε φέρεται σκληρά -αυτό είναι μονοπώλιο εκείνων που έχουν την Αίσθηση της Ηθικής. Όταν ένα κτήνος προκαλεί πόνο, το κάνει από άγνοια. Δεν είναι κακό, δεν υπάρχει η έννοια του κακού γι' αυτό. Και δεν προκαλεί πόνο για να ευχαριστηθεί -μόνο ο άνρθωπος το κάνει αυτό, εμπνευσμένος απ' τη μπάσταρδη Αίσθηση της Ηθικής του! Μια αίσθηση που σκοπός της είναι να τον βοηθά να διακρίνει το καλό και το κακό, με την ελευθερία να διαλέξει ποιό από τα δύο θα κάνει. Αλλά πού είναι το πλεονέκτημα; Συνέχεια διαλέγει, κι εννιά φορές στις δέκα προτιμά το κακό. Δε θα 'πρεπε να υπάρχει το κακό. Κι αν δεν υπήρχε η Αίσθηση της Ηθικής, δε θα υπήρχε ούτε αυτό. Κι όμως, είναι τόσο παράλογος, που δεν είναι ικανός να καταλάβει ότι η Αίσθηση της Ηθικής τον κατεβάζει στο χαμηλότερο επίπεδο των έμψυχων όντων, κι είναι εξευτελιστικό να την έχει κανείς.>>[...]




Απόσπασμα από το βιβλίο <<Ο Μυστηριώδης Ξένος>> του Μάρκ Τουέην.